Gun het mij, gun het de ander…

Kloppende slapen een korte ademhaling en de daarbij behorende hoge hartslag. Het overkomt mij wederom….een emotionele reactie op een situatie of een standpunt in een discussie. Vooraf had ik mijzelf nog voorgenomen om deze situatie en dus een emotionele reactie niet te laten ontstaan. Waarom gebeurt het dan toch?

Als kind ben je 9 van de 10 keer een product van je ouders. De ontwikkeling van je brein en de bijbehorende puberfase draagt er aan bij dat je steeds beter kunt evalueren of je wilt zijn wie je bent. Als mens heb je gedurende het leven de tijd om een iteratie van jezelf te worden. Hoeveel prototypes er van jou als unieke persoon geproduceerd worden hangt volledig af van jezelf en jouw reflectieve vaardigheden. En uiteraard aan hoeveel tijd je op de aarde krijgt. Tijdens het reflecteren en gedurende iteraties van mijzelf kom ik er steeds meer achter dat de aard van het beestje iets is wat je moet aankijken en accepteren. Dat is een van de redenen dat mijn emotionele reacties toch weer gebeuren.

Toch is er een bepaalde trigger die de reactie veroorzaken, de zogenaamde stimulus. Nadat ik vandaag in een netelige situatie was beland rondom een onderwijsvraagstuk werd ik gedwongen om via een meditatie vorm tot rust te komen. In deze 10 minuten durende meditatie vorm kreeg ik een helder moment. De stimulus waarop ik zo heftig reageer werd mij helder.

Gunning
Wanneer iemand mij niet mijn eigen pad en fouten gunt dan raakt er iets in mij in opstand. Vanaf kinds af aan heb ik altijd al gekozen voor het andere pad. Soms om expres tegendraads te zijn maar veel vaker omdat ik die andere weg nodig had om mijzelf vrij te voelen. Die vrijheid zorgde ervoor dat ik koste wat kost wilde laten zien dat het ook anders kon. Naarmate ik ouder ben geworden en ook door mijn vaderschap begrijp ik de werking van het beschermingsmechanisme wat beter. Dat is een heel natuurlijk verschijnsel dat naar mijn mening een te groot aandeel heeft gekregen in het huidige onderwijs. Men wil studenten vooral beschermen om fouten te maken en laten ze bij het kiezen van hun pad vooral schijnkeuzes maken. Waarom gunnen we deze jonge mensen niet om hun eigen fouten te maken?

Mijn inzicht heeft een dubbele betekenis. Enerzijds voor mij als educational designer, juist in ons ontwerpproces laten we mensen zelf keuzes maken en de gevolgen van daarvan ondervinden. Dat wil zeggen dat we samen fouten maken en oplossingen bedenken en we nooit spreken over falen. Vandaar ook dat ik niet als adviseur of consultant wil optreden, voor mijn gevoel ontneem ik mensen dan hun eigen keuzes.

Anderzijds besefte ik mij waarom ik als organisch/natuurlijk leider van Fontys Educational Designers de strijd regelmatig aan ga met mijn teamleden. Deze strijd heeft er mee te maken dat ik altijd uitspreek dat ik wars ben van hiërarchie en niet ga bepalen waar anderen zich mee bezig moeten houden. Ik geloof in holocratie en het zelfsturende vermogen van mensen. Wanneer teamleden mij in stelling proberen te brengen om keuzes voor hen te maken raak ik gefrustreerd en verwijt ik hen regelmatig een gebrek aan initiatief of eigenaarschap. Is dat terecht? Nee, ze doen ogenschijnlijk enkel een beroep op mij als peer of willen even samen afstemmen. En ik wil mij misschien te obsessief bezig houden met het feit dat ik ze gun om eigen beslissingen te nemen.

Gevecht
Moet ik mijzelf neerleggen bij het aard van het beestje? Moet ik mijzelf veranderen inzake mijn emotionele en extraverte manier van communiceren? Het antwoord dat ik voor mijzelf heb gevonden op beide vragen is ‘nee’. Wanneer ik mijzelf teveel ga aanpassen en veranderen ontneem ik mijzelf fouten die ik nodig heb om te groeien. Natuurlijk is er nog super veel ruimte voor verbetering op allerlei aspecten, alleen kies ik er bewust voor om die door te maken met mensen die mij mijn fouten gunnen en erbij helpen om ervan te leren.

Mijn motto hierbij: It’s not the size of the dog in the fight, it’s the size of the fight in the dog. Het gaat om de mentale bereidheid om stevig en vastberaden je eigen pad te kiezen en de gevolgen daarvan te aanvaarden.

Herken jij gevechten met jezelf zoals ik hierboven beschrijf?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *