Het stopt niet na de toets: project logopedie

Studenten die genomineerd zijn voor de Brains Awards; studenten die pitchen tijdens het innovatienetwerk jeugdprofessional; studenten die gesprekken hebben met wethouders; studenten die een workshop geven aan andere studenten. Dit zijn maar een paar van de vervolgacties die zijn voortgevloeid uit de projecten in jaar twee en drie van de opleiding logopedie, waarin studenten werden uitgedaagd om een innovatief product te ontwikkelen. Deze projecten zijn ontworpen door docenten logopedie en Fontys Educational Designers, vanuit de behoefte bij docenten om een echte verandering in het onderwijs aan te brengen.

 

Het ontwerpproces

Het ontwerpproces, volgens Design Thinking, is gestart met de vraag wie de logopedist van de toekomst is en wat we willen dat de student wel en niet ervaart tijdens het leerproces. Verwondering voor de cliënt, nieuwsgierigheid, enthousiasme, leergierigheid en plezier zijn een paar van de genoemde termen die belangrijk zijn voor ons. De antwoorden hebben geleid tot de volgende missie, die uitgangspunt is geworden voor het ontwerpen van ons onderwijs:

Door uitdaging en eigenaarschap in het onderwijs leiden wij onze studenten op tot zelfbewuste en deskundige logopedisten die kansen grijpen en elke cliënt optimaal midden in zijn wereld laten functioneren.

Dit houdt in dat we sommige dingen zeker terug willen zien in de ontworpen projecten, zoals relevantie voor student, opleiding en werkveld. Maar ook eigenaarschap en zelfsturing, wat inhoudt dat enthousiasme wordt uitgelokt, studenten eigen ideeën kunnen inbrengen en zelfwerkzaamheid wordt bevorderd. En heel belangrijk is dat studenten en werkveld elkaar ontmoeten. Bij dit alles is samenwerking een belangrijk item. Dit houdt echter ook in dat we besloten hebben van bepaalde dingen afscheid te nemen. Er zou geen dichtgetimmerd programma meer komen, waarbij de vorm vooraf totaal is vastgelegd en elke stap gestuurd wordt. Ook zou er geen ingewikkelde toetsvorm meer komen, met veel zinloos werk voor studenten, met allerlei losse dingen. Sowieso zouden studenten geen producten meer hoeven op te leveren die nooit de buitenwereld zien en door studenten als verplicht en zinloos worden ervaren.

De conclusie was dat we een project wilden ontwerpen waarin de stappen van Design Thinking terug zouden komen. De stappen in het project werden gebaseerd op de stappen uit het boek Sprint (2016) van Knapp, Zeratsky & Kowitz en het boek Launch (2016) van J. Spencer & A. Juliani. Het zou een project worden waarin de studenten (in een zelf samengestelde projectgroep) zelf mochten onderzoeken wat een zinvolle innovatie zou zijn voor een zelf gekozen doelgroep. Een project waarin studenten met hun protoypes de buitenwereld in zouden gaan om deze te testen en uiteindelijk te lanceren en presenteren aan hun doelgroep. Een project waarin studenten hun talenten zouden ontdekken en dit in zouden zetten voor een effectieve samenwerking. Een project waarin docenten zouden moeten leren om los te laten, te coachen in plaats van te sturen, en vertrouwen te hebben in de capaciteiten van onze studenten.

 

De uitvoering van het project

In al mijn jaren als docent heb ik dit nog nooit meegemaakt. De studenten waren enthousiast en kwamen met de mooiste ideeën. Aan het eind van de projecten waren er veel technologische producten zoals apps en websites. Ook al konden studenten dit niet altijd zelf, hun netwerk werd ingeschakeld, om te zorgen dat hun ideeën toch gerealiseerd konden worden. Bij de eindpresentatie van het project werd alles uit de kast gehaald om zo veel mogelijk indruk te maken op het publiek. En de studenten waren ongelofelijk trots op hun producten.

Tijdens het project hebben wij als docenten elkaar behoorlijk moeten coachen op loslaten. Soms kwamen studenten met ideeën, die wij niet zo goed of vernieuwend vonden (alwéér een communicatieschrift?). Dan was het op onze tong bijten; en reken maar dat we dat veel hebben gedaan! We zijn zo gewend om flinke sturing te geven. Dat loslaten valt niet mee. Als de studenten dan hun ideeën hadden getest, kwamen ze echter terug naar school, om zelf te vertellen dat het geen goed idee was geweest. Daarbij konden ze dan goed uitleggen waarom en werden mooie aanpassingen gemaakt. Ik herinner me een student die mailde dat ze zich moest afmelden door omstandigheden en dit heel jammer vond, met de opmerking erbij ‘dat dit de eerste keer in mijn schoolcarrière is’.

Maar veruit het allermooiste is dat het project niet is gestopt na het toetsmoment. Zoals in de eerste alinea te lezen valt, loopt de ontwikkeling van veel projecten een aantal maanden later nog altijd door. Het onderwijsprogramma gaf de studenten heel veel ruimte en vertrouwen, met als gevolg dat de ontwikkeling bij afronding van het programma gewoon is doorgegaan en de leeropbrengsten dus blijven groeien.

Zou jij het bovenstaande ook willen voor jouw onderwijs? Bij Fontys Educational Designers gaan we graag met jou en alle stakeholders rond de tafel om onderwijs te (her)ontwerpen. Stuur een mailtje naar a.vanravesteijn@fontys.nl, dan kunnen we kijken wat er mogelijk is!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *